pexels-splitshire-1461
Tariq Nadir

Tariq Nadir

Jij bent het type niet die een broer zou hebben

Voor dat ik geboren was, was mijn broer het verzorgende type die er was voor zijn drie zusjes. Als mijn ouders er niet waren, was hij fanatiek aan het voetballen, werd geliefd door iedereen die hem kende en schreeuwde van vreugde uit het balkon dat hij een broertje zou krijgen toen hij te horen kreeg dat mijn ouders in verwachting waren van mij. Misschien heb ik lang geleden hier een glimp van mee gekregen. Maar het duurde niet lang voor dit alles anders was.

Toen ging alles mis...

Mijn broer Adil (bijna elf jaar ouder als dat ik ben) deed altijd zijn eigen ding en vulde zijn leven zelf in. Hij was vaker opstap met zijn vrienden dan dat hij tijd doorbracht met zijn familie. Ik bracht meer tijd door met mijn moeder en zussen.

 

Wat precies het punt is waar het mis is gegaan en waarom weet ik zelf niet zo goed. Ik was jong, begreep de helft van de tijd niet eens zo heel goed wat er allemaal gebeurde en ik werd er ook niet bij betrokken want ik was nog te klein. De volgende momenten noem ik op een willekeurige manier op.

Nummer 1

De band tussen Adil en mijn ouders begon steeds slechter te worden. Vooral die van Adil en mijn vader. Opstandig gedrag. Ze konden elkaar niet luchten of zien. Adil begon ook met het roken van sigaretten en later ook hasj. Wat voor veel conflicten zorgde thuis.

Nummer 2

Hij kreeg een ‘schijt aan de wereld’ mentaliteit. Op school ging het niet goed, Spijbelen en uiteindelijk de middelbare school niet afgemaakt, niet meer komen opdagen op voetbal trainingen terwijl mijn ouders niet beter wisten.

Nummer 3

Op een ochtend stonden politieagenten voor de deur om mijn broer te arresteren. Ze trokken hem uit bed in de slaapkamer die wij samen deelde. Mijn ouders stonden in tranen toe te kijken en ik begreep er geen bal van. Ga maar TV kijken werd er tegen mij gezegd door mijn ouders. Omdat ik dat altijd heel graag deed maar nu voelde het heel ongepast. Ik begreep er echt helemaal niks van.

Nummer 4

Uiteindelijk heeft Adil twee keer vastgezeten. Ik heb nooit geweten waarom dit was. Hierdoor is hij ook de weg kwijtgeraakt en heeft hij jaren lang in een inrichting vast gezeten. Het is hem een paar keer gelukt om te ontsnappen. Hij kwam dan hysterisch het huis binnen gestormd en begon de boel op z’n kop te zetten.

Gemiste kans voor een goede band

Jaren gingen voorbij waarin ik Adil niet zag. Na een lange poos ging het wel weer wat beter met hem. Hij kreeg steeds meer de vrijheid om weg te gaan uit de inrichting. Doordeweeks overdag thuis doorbrengen, weekenden blijven logeren, tot aan hij voltijd weer bij ons in huis mocht komen wonen.

 

Tegenwoordig woont Adil nog steeds bij ons in huis. Mijn band met hem is moeizaam. Hij is heel aanwezig, energiek en probeert naar mijn idee verloren tijd in te halen. Tijd die niet meer in te halen valt. Je zou wel kunnen zeggen dat zijn persoonlijkheid het tegenovergestelde is van die van mij. Twee verschillende werelden die elkaar totaal niet begrijpen en dat kan botsen.

*Alle namen in dit artikel zijn gefingeerde namen.

deel dit artikel

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on linkedin
LinkedIn

anderen bekeken ook...