Tariqblog1
Tariq Nadir

Tariq Nadir

Ik ben islamitisch opgevoed en homoseksueel

Ik ben Tariq en ik zit al heel mijn leven vast. Omdat ik nooit echt heb geluisterd naar mijn hart. Ik heb mezelf ontkent, weggecijferd en bleef het liefste op de achtergrond waar ik niet opviel. Maar toen kwam RedPill waarna alles veranderde. Ik wil jullie graag meenemen in mijn levens journey.

 

Dit is mijn verhaal. Ik vertel het zo oprecht mogelijk uit mijn hart. Om de privacy voor mijzelf en mijn omgeving te waarborgen gebruik ik fictieve namen. Dit is het enige wat niet naar waarheid is beschreven. Ik neem jullie mee van wat ik dacht dat de waarheid was naar hetgeen waar ik eerst alleen maar van kon dromen.

Mijn jeugd

Mijn ouders komen uit Marokko. Mijn oudere broer, drie zussen en ik zijn hier in Nederland geboren. We hebben het nooit echt heel breed gehad. Mijn vader werkt en mijn moeder zorgt voor het huishouden. Ik deelde mijn slaapkamer met mijn broer genaamd Adil. Mijn zussen Farah, Laila en Selma deelden hun eigen slaapkamer. Terwijl ze allemaal zo’n anderhalf tot twee jaar van elkaar schelen qua leeftijd, schelen Selma en ik ruim vijf jaar van elkaar.

 

Uit heel veel gezinsmomenten in het verleden waren mijn vader en broer er niet bij. Uitjes naar de stad, het strand, het park, etc. Zij hadden hun eigen leven. Mijn vader zat vaak in een Marokkaans koffiehuis en mijn broer was op pad met zijn vrienden. Ik maakte zelf nooit makkelijk vrienden en plakte vaak aan mijn zussen als zei op pad gingen. Dit werd niet altijd gewaardeerd.

 

Ook ging ik naar de zelfde basisschool als waar mijn broer en zussen op zaten. Toen ik daar begon waren alleen mijn twee zussen Laila en Selma daar nog. Adil en Farah waren al naar de middelbare school.

 

Van wat ik mij kan herinneren heb ik het in deze tijd niet naar mijn zin gehad. De ochtenden voor school waren zwaar, de pauzes eenzaam en in de klas voelde ik mij nooit op mijn gemak. Toen ik in groep twee zat kreeg ik te horen dat ik naar een andere school moest. Een school voor speciaal basisonderwijs omdat ik wat trager was in bepaalde dingen en het niet zo snel oppakte als de rest van mijn klas.

In mijn opvoeding heb ik alles meegekregen over de islam.

Als kind weet je natuurlijk niet beter dan wat je van huis uit meekrijgt. Om de Arabische taal en de Koran te bestuderen moest ik drie keer per week naar de moskee voor les. Het kostte mijn moeder vaak heel veel energie om mij daarheen te brengen omdat ik hier altijd tegenop keek.

 

Ondanks het feit dat ik geboren ben in een gezin waar iedereen blij was met mijn komst en ik heel geliefd was, is het thuis niet altijd heel erg optimaal geweest voor mij. Mijn ouders hadden vaak ruzie en discussies over geldzaken, Adil ging het verkeerde pad op en is uiteindelijk lange tijd de weg kwijtgeraakt, Farah kreeg een relatie met een jongen waar mijn ouders geen goedkeuring voor hadden, Laila was een typische puber en Selma hield zichzelf ook schuil net als ik totdat ook zij meer begon te durven en later ook met taferelen aankwam waar mijn ouders niet blij van werden.

Mijn geaardheid

Ik kan mij geen bewust moment herinneren dat ik erachter kwam dat ik gay ben. Het gevoel was er altijd al maar ik denk dat ik een jaar of 12 was toen ik mij dit echt realiseerde. Één ding wist ik zeker: ik mag dit nooit uitspreken.

Middelbare schooltijd

In de laatste periode van de basisschool kreeg ik te horen dat praktijkonderwijs mijn advies was voor de middelbare school. Ik zou meer met mijn handen moeten werken omdat ik dus niet slim genoeg zou zijn. Ik was geen handige Harry dus het leek allemaal hopeloos te zijn voor mij.

 

Mijn eerste gedachten als ik terugdenk aan het begin van de middelbare school zijn eenzaam. Ik zie mezelf zo nog staan, de eerste weken op het schoolplein. Ik kende niemand, durfde niks te doen of ook maar iets te zeggen tegen iemand. Ik hoorde er niet bij en werd niet geaccepteerd.

 

Uiteindelijk heb ik een kleine vriendengroep gehad wat voornamelijk bestond uit kinderen die ook niet geaccepteerd werden door de rest. We konden het goed vinden met elkaar en hebben in de vijf jaar dat we samen op school hebben gezeten veel samen gelachen. Maar we waren zwaar in de minderheid. De populaire kinderen overheerste vaak, wat weer zorgde dat wij niet onszelf konden zijn.

Na de middelbare school

Ik was geslaagd van de middelbare school en ging verder studeren op een eigen gekozen opleiding. Mijn vriendengroepje van school zag ik steeds minder vaak. Ik kwam op een nieuwe school met allemaal nieuwe mensen terecht die nieuw voor mij waren. Mijn dagen zagen er als volgt uit. Van huis naar school weer terug naar huis en helemaal alleen in de pauzes. Het was pas na twee jaar nadat ik op mijn opleiding weer wat vrienden had waar ik tijdens en ook na schooltijd mee rondhing.

 

Een van die vrienden was Mike. Wat begon als een leuke vriendschap eindigde als een zeer ongezonde vriendschap. We stonden altijd klaar voor elkaar. Mike heeft een vlotte babbel en een sterke eigen mening. Terwijl het voor mij allemaal niet zo uitmaakt en ik alles best oké vind. Hierdoor walste hij over mij heen. Tot ik op een gegeven moment ook mijn mening liet horen. Dit was de oorzaak van vele discussies, ruzies en zijn idee dat ik veranderd zou zijn. Na vele malen elkaar weer opzoeken en weer in dezelfde problemen ronddraaien is momenteel het contact compleet verbroken.

Tijdens het laatste jaar van mijn opleiding werd ik steeds onzekerder over waar ik mee bezig was.

Ik voelde mij niet gelukkig en dit resulteerde ook in lagere cijfers. Ik spijbelde steeds vaker tot ik de laatste paar weken helemaal niet meer kwam opdagen, en dus de kans op mijn diploma waar ik voor had gewerkt, had laten lopen.

 

Ik was helemaal klaar met school. Ik dacht: “Ik ga gewoon werken, geld verdienen en op die manier proberen er wat van te maken in mijn leven.” In een korte periode heb ik twee verschillende baantjes gehad waar ik het niet lang volhield omdat ik er zwaar ongelukkig van werd. Ik raakte in paniek. Want als school niet werkt, als werken niet werkt wat kan ik wel doen met mijn leven?

 

Ik voelde mij zo ellendig, verdwaald, eenzaam, machteloos en dacht dat ik een hulpeloos geval was. Ik hoopte meer dan ooit op iets of iemand wat mij zou kunnen helpen. Mensen die mij zouden begrijpen en mij willen helpen.

Een nieuw begin

Op een avond zat ik op Instagram te kijken naar mensen die wel gelukkig zijn, of gelukkig lijken te zijn. Tussen mijn story’s door kwam een advertentie langs van RedPill. Ik kwam op de website van RedPill terecht en keek naar het introductie filmpje van Arel Edelkamp. Aan het einde van het filmpje wist ik het ergens meteen. Dit is mijn kans. Maar tegelijkertijd voelde het als te mooi om waar te zijn.

 

Ik meldde mij aan. Ik legde mijn hart meteen op tafel en vertelde over mijn situatie waarin ik zat. En ik kreeg daarvoor een zeer begripvolle en ware steun van Arel voor terug.

Het begin was zwaar.

Elke avond nam ik een moment voor mijzelf om aan een dag te werken. Ik kwam achter de waarheid van mijn leven. Dat was het ene ellendige moment na het andere ellendige moment. Het leek niet op te houden en ik voelde niets anders dan pijn. Na dag vier moest ik huilen. Ik huilde voor het eerst in mijn leven. Niet omdat ik vijf jaar was en niet nog een koekje mocht van mijn moeder. Ik huilde uit oprechte pijn. Dat had ik daarvoor nog nooit meegemaakt.

 

Om de zoveel dagen had ik een coaching call met Arel. Wat ik ervaarde als het mooiste moment van de dag. Er werd naar mij geluisterd en ik werd begrepen en niet beoordeeld. Het maakte niet uit hoe ellendig ik mij voelde. Telkens aan het einde van een gesprek met hem voelde ik opluchting, een last die van mijn schouder verdween en voldoening.

Mijn eerste ingeving

Na twee weken bezig te zijn geweest vond ik het allemaal leuk en prima. Maar het gevoel van verandering en begrip van wat geluk nou echt is kwam bij mij niet binnen. Het is een proces die je moet vertrouwen en dan komt het vanzelf vertelde Arel aan mij. Niet veel later kwam ik op YouTube een video tegen over geluk die ik al eerder had gezien. BeautyGloss – Happiness voelen als iedereen je tegen wilt houden. Toentertijd klonk de video wel aardig maar was het allemaal te zweverig gedoe. Maar nu begreep ik ineens de ware betekenis van geluk. Die zit bij jou binnenin, niet bij de dingen om je heen.

Na mijn Hero’s Journey

Na twee weken bezig te zijn geweest vond ik het allemaal leuk en prima. Maar het gevoel van verandering en begrip van wat geluk nou echt is kwam bij mij niet binnen. Het is een proces die je moet vertrouwen en dan komt het vanzelf vertelde Arel aan mij. Niet veel later kwam ik op YouTube een video tegen over geluk die ik al eerder had gezien. BeautyGloss – Happiness voelen als iedereen je tegen wilt houden. Toentertijd klonk de video wel aardig maar was het allemaal te zweverig gedoe. Maar nu begreep ik ineens de ware betekenis van geluk. Die zit bij jou binnenin, niet bij de dingen om je heen.

Toekomst

Dit was een samenvatting van verschillende periodes uit mijn leven. Ik heb nog zo veel meer te vertellen. Over mijn geaardheid, over mijn eerste ingeving in wat ik wil in mijn leven. Ik wil dieper ingaan op onderwerpen die ik vandaag heb besproken heb. Dus houd de website van RedPill goed in de gaten voor meer verhalen over mijn leven.


*Alle namen in dit artikel zijn gefingeerde namen.

deel dit artikel

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on linkedin
LinkedIn

anderen bekeken ook...