Blog RedPill 2.0 - Header Afbeelding (4)
Tariq Nadir

Tariq Nadir

Het geloof en ik

Jarenlang vertelde ik mijzelf dat ik moslim ben. Was dat omdat ik dat voelde? Nee. Dat was omdat dit mij verteld is, omdat ik hiermee opgevoed ben, omdat dit de enige juiste manier van leven zou zijn.

Één van de eerste herinneringen

Als kind bracht mijn moeder mij altijd naar school. Als we naar de bushalte liepen oefenden we altijd versjes uit de Koran. Zin voor zin vertelde mijn moeder ze aan mij en ik herhaalde dat. Totdat ik het helemaal uit mijn eigen hoofd kon doen. Mijn moeder was dan heel blij en trots als ik weer één vers goed had.

Les in de Moskee

Vanaf een jaar of negen moest ik naar de Moskee. Voor het leren lezen en schrijven van Arabisch en lezen uit de Koran. Dit was altijd op woensdagmiddag en in de weekendochtenden. Dit deed ik altijd met volle tegenzin. Om naast mijn huidige schooltijd ook nog eens in een klaslokaal te zitten in mijn vrije tijd kon er bij mij gewoon niet in.

Elke keer kostte het mijn moeder veel energie om mij daar te krijgen. Ik geloof dat dit ongeveer heeft geduurd totdat ik een jaar of vijftien was. In al die jaren ben ik nooit met plezier naar de Moskee gegaan. Op een gegeven moment heeft mijn moeder zich erbij neergelegd.

Bidden

Een van de belangrijkste taken van een moslim zijn is het gebed. Vijf keer per dag, in de richting van Mekka, het liefst in de Moskee. Als kind was ik hier best fanatiek in. Mij werd verteld hoe het moest, en dat deed ik, simpel als dat.

 

Naarmate ik ouder werd ging ik steeds nonchalanter met het gebed om. Wat begon met het uitstellen om vervolgens s’avonds laat alle vijf gebeden van de dag achter elkaar te doen werd al gauw dagen, weken of zelfs maanden niet bidden. Mijn moeder sprak mij altijd toe met de vraag: “Ben jij moslim?” Natuurlijk was ‘Ja’ mijn antwoord. Vervolgens ging ze nog heel nadrukkelijk uitleggen hoe belangrijk het is voor een moslim om te bidden. Tot mijn zeventiende deed ik alsof ik bad. Puur om daar geen preken meer over te krijgen. Ik vertelde mijn moeder dat ik in mijn kamer was om te bidden. Maar ondertussen was ik met hele andere dingen bezig.

Wat is een moslim eigenlijk?

Op een gegeven moment had ik mijn eigen betekenis gegeven aan het zijn van een moslim. Ik at wat ik wilde en ik bidden deed ik ook niet meer. Maar ik hield mijzelf (en andere) wel voor dat ik moslim was. Immers is niemand perfect. Jarenlang was dat het beeld wat ik naar de buitenwereld voorhield. 

 

Toen ik 23 was zag ik een serie op YouTube wat al eerder op TV was uitgezonden, genaamd ‘Moslims Zoals Wij’. Hierin kwamen een groep moslims bij elkaar om samen in een huis wonen. Één van de bewoners was Selma Omari. Een Nederlandse vlogster met Marokkaans-Iraaks afkomst. Online krijgt Selma altijd veel kritiek, bijvoorbeeld over haar kledingstijl. Ook een Turks-Indonesische vrouw die lesbisch is deed mee aan het programma. Zo waren er allemaal verschillende mensen met verschillende interpretaties over het geloof samen in één huis. Wel hadden ze allemaal één ding gemeen: ze zeiden allemaal dat ze Moslim zijn. Iets wat anders was dan bij mij, waren de emoties die ze toonde. Dat ze emotioneel werden wanneer ze spraken over wat het geloof voor hun betekende was iets waar ik mij totaal niet in kon vinden.

 

De dagen die volgde heb ik veel nagedacht over alles wat ik had gezien en wat het geloof voor mij betekende. Ik kwam tot een conclusie dat ik mijzelf voor gek hield. Ik vertelde mijzelf dat ik moslim was omdat ik dit mee had gekregen in mijn opvoeding. Maar het kwam niet uit mijzelf. Het is niet mijn gevoel wat mij vertelt dat ik moslim ben. Het zat al die tijd alleen maar in mijn hoofd…

*Alle namen in dit artikel zijn gefingeerde namen.

deel dit artikel

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on linkedin
LinkedIn

anderen bekeken ook...